Ga door naar hoofdcontent
Artikelen‘Verpleegkundige onmisbaar voor optimale therapie’

‘Verpleegkundige onmisbaar voor optimale therapie’

Dinsdag 1 maart 2016

Wat is er specifiek aan het werk van een revalidatieverpleegkundige?  Brenda Fibicher, bestuurslid neurorevalidatie bij de beroepsvereniging voor  verpleegkundigen en verzorgenden V&VN en voorzitter van de vakgroep  revalidatie daar, vat het samen: ‘De revalidatieverpleegkundige is een medebehandelaar die onmisbaar is om optimaal therapie te kunnen geven.’ 

Brenda Fibicher – ze is in het dagelijks leven operationeel manager verpleging bij de neurorevalidatieteams en het amputatieteam van Reade – omschrijft het werk van revalidatieverpleegkundigen: ‘Zij zien een revalidant in de 24-uurs setting van de kliniek en weten dus goed wat er speelt. Hierdoor hebben ze de rol van communicator naar de overige teamleden en de arts. Revalidatieverpleegkundigen zijn reflectieve professionals die helpen om de wereld van de revalidant weer te openen nadat die fysiek en daardoor vaak ook psychisch getroffen is. Ze weten hoe ze revalidanten kunnen stimuleren om tijdens hun dagelijkse bezigheden verder te werken aan behandeldoelen. Dat vraagt een heel andere rol van de verpleegkundige dan binnen de andere werkvelden.’

Document

Fibichers V&VN-vakgroep heeft dit soort kenmerken vastgelegd in het document Expertisegebied revalidatieverpleegkundige: een gedetailleerde beschrijving van de kennis en kunde van de revalidatieverpleegkundige. ‘Die beschrijving geeft inzicht in de rol die de verpleegkundige vervult binnen de revalidatiesector, en kan bijvoorbeeld helpen om de training van revalidatieverpleegkundigen gericht te kunnen invullen. Het is de bedoeling dat alle Nederlandse revalidatiecentra gaan werken met het document over het expertisegebied.’

Passie

Zelf zit Brenda Fibicher 28 jaar in het vak en de revalidatiesector is haar passie. ‘Vooral door de band die je kunt opbouwen met revalidanten en door de positieve insteek van revalidatie: mensen te ondersteunen bij de terugkeer in de maatschappij.’ De afgelopen jaren heeft zij grote veranderingen gezien. ‘Patiënten worden eerder uit het ziekenhuis ontslagen, en de zorgvraag ná het ziekenhuis in het revalidatiecentrum is complexer geworden. In de revalidatie ga je een zoektocht aan met de revalidant. Samen zoek je naar de prioriteiten, en naar de mogelijkheden. De revalidatieverpleegkundige maakt vanaf het begin alles mee, ziet hoe het ervoor staat en ondersteunt de revalidant. Daarmee speelt de verpleegkundige een onmisbare rol in het hele revalidatieproces.’

Lees hier het document Expertisegebied revalidatieverpleegkundige.

De revalidatieverpleegkundige
‘Wij komen toe aan de mens’

Paul de Jong is revalidatieverpleegkundige op de afdeling neuro­revalidatie van Reade. Hij vindt zijn beroep prachtig. ‘Onze col­lega’s in het ziekenhuis ontfermen zich over de medische zaken tot iemand medisch stabiel is. Als revalidatieverpleegkundige heb je meer oog voor de zelfredzaamheid en de autonomie. Wij komen toe aan de mens.’ In het revalidatiecentrum wordt er gewerkt aan de stijgende lijn, en de multidisciplinaire aanpak is daarbij een noodzaak. ‘Als behandelaars heb je elkaar zó nodig. Met alle betrokkenen wordt er een maatplan opgesteld, om de revalidant zelfredzamer te maken. Dit betekent in praktijk dat we de mensen uitdagen. Niet de hele tijd willen helpen, wel observeren welke obstakels er zijn en dan samen met de therapeuten bekijken waar het probleem vandaan komt, en wat eraan gedaan kan worden. Dus een revalidatieverpleegkundige moet zo nu en dan de handen achter de rug houden en observeren. Wij als revalidatieverpleeg­kundigen hebben een goed overzicht van wat er speelt bij de revalidant. Van de tijd die hij of zij bij ons doorbrengt zit mis­schien twintig procent in therapie, het overige deel wordt door­gebracht in de kliniek. Verpleegkundigen zien door de dag heen wat de aandachtspunten zijn.’ De revalidatieverpleegkundige, zegt De Jong, heeft zeker ook een psychosociale rol. Nieuwe patiënten beseffen vaak pas in het revalidatiecentrum wat hen echt is overkomen. ‘Dat is niet makkelijk om te zien, maar het is mooi om er dan te kunnen zijn. Voor hen is dat een belangrijk deel van de verpleging: ‘het ‘er zijn’.’ Op neurorevalidatie blijven revalidanten vaak een paar maanden tot een half jaar. ‘Dus kun je iemand echt leren kennen, ook de familie, en iedereen betrek­ken bij het revalidatieproces. ‘We werken heel cyclusmatig, en zetten lijntjes uit om er te komen. Iedere zes weken is er voor het team een punt van bezinning en wordt er samen met de revalidant en de familie een plan gemaakt voor de volgende periode. Je ziet in die tijd enorme vooruitgang. Dat is zó inspirerend.’

De revalidant
‘Echt werken aan herstel’  

Marieke Heling werd in november vorig jaar getroffen door een herseninfarct en lag zes dagen in het ziekenhuis. De verpleeg­kundigen daar richtten zich puur op de dagelijkse zorg. Een fysiotherapeut kwam langs om Marieke te laten lopen met een looprek, ‘aan de verlamming in mijn arm werd in dat stadium niks gedaan.’ Een ergotherapeut had haar gevraagd om koffie te zetten ‘en dat ging’. Ze had gehoord over revalidatie bij Reade en vroeg het ziekenhuis of ze daar heen kon. ‘Ik had geluk, Reade had een bed vrij. Normaal lig je na een infarct zo twee weken in het ziekenhuis voor je door kunt. In het revalidatiecentrum werd ik meteen omringd door een heel team en dat heeft me erg gemotiveerd.’ Fysiotherapie werd ingezet, logopedie, ergothera­pie en een psycholoog. Ook sport: zwemmen, en fietsen in het Vondelpark. Marieke zegt dat het echt werken aan herstel was, na eerst een periode van rouw over wat haar was overkomen. ‘Na dat eerste verdriet zag ik het belang aan de slag te gaan. Niet kletsen maar poetsen, focussen op wat je nog wél kunt. Niet blijven hangen dus, want daar word je niet vrolijk van. Ik wilde vooruit.’ De revalidatieverpleegkundigen omschrijft ze als ‘heel respectvol’, met een belangrijke bijdrage aan haar vooruit­gang. ‘De therapeuten zie je meestal alleen tijdens de behande­ling, maar de revalidatieverpleegkundigen zijn altijd in de buurt en helpen bij het hervinden van je zelfvertrouwen.’ Binnenkort mag Marieke naar huis. Dat zal echt niet altijd meevallen, weet ze wel, maar ze hoopt op het beste en zal een half jaar lang nog twee keer per week in Reade zijn voor back-up. Dit decembernummer van RM verschijnt al in de nieuwe vorm. Vanaf maart is het nieuwe digitale RM een feit: www.revalidatiemagazine.nl.

Auteurs

Afbeelding voor Alice Broeksma

Alice Broeksma

Reacties

    Plaats een reactie

    Schrijf je in!

    Ontvang de RM nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen over revalidatiemethoden, onderzoek, innovatie en ervaringen van patiënten en zorgverleners.

    Gesponsorde berichten