De nacht voor de uitreiking van zijn havo-diploma sloeg een man onder invloed van drugs thomas Stam (nu 19 jaar) met een plank met spijkers voluit op zijn hoofd. Met weinig overlevingskans ontwaakte hij drie dagen later met ernstig hersenletsel uit coma. ‘Het belangrijkste wat ik heb geleerd is dat je nooit moet opgeven’, zegt thomas.

‘Van die bewuste avond weet ik helemaal niets meer, alles wat ik weet is van horen zeggen: die man probeerde mij en mijn vrienden een fiets te verkopen en toen ik hem wegduwde, na vier keer gezegd te hebben dat hij weg moest gaan, kwam hij terug met die plank. Dezelfde nacht ben ik nog geopereerd. Ze gaven me niet veel kans. Toen ik wakker werd, deed mijn linkerhelft niets meer. Een paar dagen later kon ik mijn arm en vingers iets bewegen.

Na 2,5 week ging ik revalideren. Mijn doel was om weer te kunnen lopen. Met veel fysiotherapie, sporten en oefenen met de spelcomputer lukte het; van de rolstoel ging ik over naar een rollator en later kreeg ik een voetorthese. Ik vond het geweldig, al dat sporten en gamen. Tijdens spellen als Guitar Hero en Wii Sports was ik zo gefocust op het spel dat ik vergat dat ik aan het oefenen was. Ik was zo fanatiek dat ik op een gegeven moment van iedereen won.

Mijn revalidatieperiode was goed en leerzaam, maar de overgang van de beschermde omgeving in het revalidatiecentrum naar het echte leven viel me zwaar. Ik was niet goed voorbereid. Eenmaal thuis begon ik te piekeren; de gedachten aan die man die mij dit had aangedaan, kon ik niet loslaten. En ik liep keihard tegen de dingen aan die ik niet meer kon, zoals voetballen met mijn vrienden en het feit dat ik sneller moe was. Ook had ik er last van dat mensen dachten dat ik dronken was als ik uitging, vanwege mijn zwabberende linkerbeen. Een portier weigerde me zelfs een keer de toegang om die reden! Ik ben naar een psycholoog gegaan en zij heeft mij geleerd om over mijn frustraties en pijn te praten. Wat er is gebeurd, heeft me veranderd. Ik ben opener en emotioneler geworden en ik ben blijer met kleine dingen, zoals een dag lekker weer.

En ik realiseer me hoe belangrijk mijn familie en vrienden zijn, die me enorm hebben gesteund al die tijd. Hopelijk lukt het me om mijn linker onderbeen met trainen nog verder te verbeteren, zodat ik misschien ooit weer kan voetballen. Twee keer per week oefen ik bij een fysiotherapeut, want ik wil dat doel bereiken. Tijdens mijn revalidatie heb ik geleerd om positief te zijn en door te zetten. Dat heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Als het niet ging, dan zorgden de therapeuten wel dat ik niet opgaf en lukte het een volgende keer wel. Binnenkort ga ik met een hbo-studie beginnen. Of het cognitief haalbaar is, merk ik vanzelf wel, maar ik ben in ieder geval super gemotiveerd. Wel eerst mijn havo-diploma ophalen, want dat is er nog steeds niet van gekomen.’