Mensen vertellen over hun ervaringen met medisch specialistische revalidatie

’Annemarie van der Sar (43) kreeg in 2009 een hersenbloeding, waarna ze alles weer opnieuw moest aanleren. Stapje voor stapje ging ze vooruit en ze ervaarde hóe belangrijk bewegen daarbij was. ‘Door te bewegen stimuleer je de hersenfuncties en krijg je meer energie en zelfvertrouwen.’

Het voelde alsof ze een harde klap op haar hoofd kreeg, waarna ze wegzakte. Door adequaat handelen van haar echtgenoot, die direct 112 belde, was Annemarie van der Sar snel in het ziekenhuis. Na uitgebreid onderzoek constateerden de artsen een hersenbloeding. Drie weken ziekenhuis volgden. Opvallend is dat ze daarna thuis in Nederland revalideerde, onder begeleiding van therapeuten uit het netwerk van haar man, oud-doelman Edwin van der Sar. ‘We waren voor een korte vakantie in Nederland toen ik mijn hersenbloeding kreeg. Ik wilde daarna niet in mijn eentje in een revalidatiecentrum verblijven, terwijl mijn man en kinderen terug moesten naar Engeland. Edwin keepte in die periode bij Manchester United en onze kinderen zaten daar op school.’ ‘Mijn vader en zijn vrouw trokken bij me in om voor me te zorgen en dagelijks kwamen er therapeuten thuis. Ik vond het vreselijk dat ik niet dichtbij mijn gezin kon zijn, maar het voordeel was wel dat ik me daardoor volledig op mezelf kon focussen, net zoals je dat hebt als je wordt opgenomen in een revalidatiecentrum. Ik realiseer me dat het luxe was dat de therapeuten bij mij thuis kwamen, maar toch zal ik anderen met een CVA altijd aanraden om naar een revalidatiecentrum te gaan. Het is een voordeel als je alle specialisten en faciliteiten bij elkaar onder één dak hebt.’

‘Na drie maanden was ik voldoende hersteld om onder begeleiding terug te keren naar Engeland, waar ik verder zou revalideren. Ik was nog snel moe en kon prikkels slecht verdragen, en mijn geheugen werkte niet goed. Was ik voorheen een goede multitasker, nu was één taak al een hele opgave. Terug bij mijn gezin had ik ook meer last van alle drukte. Als er een tv en een pc tegelijk aanstonden en de deurbel ging, had ik daar veel last van. Maar omdat ik het geluk had dat ik jong en fit was toen ik de hersenbloeding kreeg, bleef ik door hard te trainen en voldoende rust vooruit gaan. Wat het makkelijker maakte, was dat ik geen verlammingsverschijnselen had. Na de eerste maanden werd sporten voor mij steeds belangrijker. Ik merkte dat bewegen me goed deed. Door te zwemmen en buiten stukjes hard te lopen, kreeg ik steeds meer energie en leerde ik prikkels beter te verdragen.’

‘In die periode vroeg ik me regelmatig af hoe andere mensen met hersenletsel dingen deden. Tijdens je revalidatie ben je in goede handen. Er is structuur, er zijn faciliteiten en mensen die je stimuleren. Maar hoe doe je dat als je terug bent in het gewone leven? Een gewone sportclub of een zwembad is al snel te druk. Je moet alles zelf organiseren. Ik was me ervan bewust dat ik bevoorrecht ben met alle faciliteiten en dat dat voor anderen niet geldt. Daarom wilde ik graag iets doen voor deze groep. Toen Edwin en ik werden benaderd om hiervoor een stichting op te richten, zeiden we dan ook meteen ja! Het is mooi om de naamsbekendheid van Edwin voor dit doel in te zetten. Intussen bestaat de stichting alweer bijna vier jaar. Ik ben heel blij dat ik dit kan doen. Wel moet ik mezelf blijven aansturen. Als ik een drukke dag heb gehad, moet ik zorgen dat ik de dag erna rust neem.’

‘We bereiken nu wekelijks 2300 deelnemers’

Annemarie van der Sar: ‘Sinds 2012 realiseren we met de Edwin van der Sar Foundation beweegprojecten voor mensen die leven met de gevolgen van een hersenbeschadiging. Neem een project als het zwemmen. Ik ben er trots op dat onze doelgroep op steeds meer geschikte locaties met de juiste begeleiding en aanpassingen kan zwemmen. Ik weet nog dat ik dat ik dat ook voor anderen wenste toen ik zelf wekelijks in Engeland onder begeleiding van een instructeur in een apart bad rustig kon zwemmen. Op de reguliere manier had ik dat nooit gekund. Het vinden van de ingang van het zwembad was al een uitdaging en dan moest ik daarna de kleedkamer nog vinden. Naast het zwemmen heb- ben we nog veel meer mooie projecten. Dankzij onze samen- werking met erkende landelijke partners, patiëntenverenigingen en het bedrijfsleven bereiken we inmiddels een groep van circa 2300 deelnemers per week.’